اگر نسبت به نحوه حمايت يا مراقبت از کودک درونمان آگاه نباشيم، خود به خود آن شيوه از مراقبت را که در کودکي ستانده ايم تکرار خواهيم کرد؛ يعني به شيوه اي براي خودمان پدري يا مادري مي کنيم که قبلا در حق ما صورت گرفته است.

حالا اين حق انتخاب را داريم که آن را تغيير دهيم . يعني مي توانيم ميان اعضاي خانواده درون خويش، اتصالي مهر آميز ايجاد کنيم و زخم هاي دوران کودکيمان را التيام بخشيم. براي برخورداري از يک کودکي شادمانه هيچ گاه دير نيست.

"ابزار مراقبت از کودک درون"

نقاشي:

با ايجاد محيطي سالم و هدايتِ بزرگسالاني حمايتگر، کودکان به صورت خود انگيخته و از راه هنر، هستي خويش را بيان و عيان مي کنند.

کودکان خردسال در يک ويژگي وجه اشتراک دارند و آن زبان، زبانِ هنر است. پس چه جاي تعجب اگر به هنگام رشد و پرورش کودک، نقاشي پيش از نوشتن مي آيد. در واقع هنر درماني در مورد کودکاني به کار ميرود که نمي توانند احساس هايشان را بيان کنند. آنچه را که نمي توان بر زبان آورد مي توان به شيوه اي ايمن تر درهنر نمايان ساخت.

چه کسي مي تواند معناي دقيق دستخط درشت و سياه و کج و معوج کودک را به کلام در آورد؟

تماشاي کودکي که خشم و غضب يا ترس محبوس خود را با مدادهاي گچي يا گل مجسمه سازي بيرون مي ريزد، تجربه اي است که بيننده را عميقاً تحت تاثير قرار مي دهد. پس تصادفي نيست اگر، کودک درون ما نيز، احساس ها و نياز هايش را از طريق هنر و خيلي ساده تر از روش هاي ديگر بيرون بريزد.

بخش عمده نقاشي از نيمه کره راست مغز مي آيد. عملکردِ تخصصيِ اين بخش از مغز، ادراک بصري، فضايي و همچنين بيان عاطفي و شهودي است که کودکان خرد سال به دليل طبيعت شان بسيار معطوف به مغز راست هستند. به همين علت درشت درشت نوشتن و نقاشي براي آنها تا اين اندازه طبيعي است. اگر چه کامروايي از مغز راست از طريق مراقبت محدود کننده والدين و نظام آموزشي معطوف به مغز چپ، که به طرزي غير عادي بر منطق شفاهي و از حفظ کردن مطالب تاکيد مي ورزد، مي تواند فروکش کند. زيرا به استثناي ورزش، برنامه هاي آموزشي مربوط به فعاليت هاي مغز راست نخستين چيزي است که از بودجه مدارس، حذف مي شوند. هنگامي که هنر از نظام آموزشي حذف شود کودکان يکي از قدرتمندترين و خوشايند ترين ابزار بيان خويستنِ خويش را از دست مي دهند و همچنان که در مدرسه پيش مي روند پيوسته ناگزير مي شوند که نداي کودک درونِ (احساس ها، بازيگوشي و خويشتن خلاق) خود را انکار کنند.

اين انکار ما را با مسئله ديگري نيز مواجه مي کند. اين باور فراگير که تنها معدودي ا ز افراد با استعدادند و مي توانند از طريق هنر، خويشتنِ خويش را بيان کنند، مابقي حتي حق نداريم به فکر هنر بيافتيم. اين والد نکوهشگر درون (نتيجه شستشويِ مغزيِ جامعه) است که مي گويد : "اشتباه خواهي کرد، احمق به نظر خواهي رسيد، هنرت نازيباست، خدا به تو رحم کند."

اگر همه اينها به طرز دردناکي برايتان آشناست پس دل و جرات به خرج دهيد! وقتي به خود اجازه مي دهيد که به رغم انتقاد دروني نقاشي کنيد، ديگربار زبان کودک را مي آموزيد. زيرا اگر مي خواهيد به پيشواز کودک درونتان برويد، چه بهتر که در نيمه راه او را ملاقات کنيد.

وقتي تصوير احساس هايمان را مي کشيم، به زبان کودک درون مان پاسخ مي گوييم.

اين بحث ادامه دارد...