رمضان ِ عـشقمان

روزه ی محبت گـرفتی برایم

و من در پی مـلکوت چشمانت

افطارم را با عشقت باز می کردم...

چـشمانت را وقف کدام یتیم بی پـدر کردی

که ثـوابش از روزه ی من بیشتر بود ؟

آه ، ...

ولی من چه ساده

نماز فطر ِ جدایی را برایت خواندم ، تا بدانی

کفاره ی گناه خودخواسته بهتر از ثـواب اجباریست